Bobby Hutcherson – West 22nd Street Theme
Bobby Hutcherson : vibraphone
Joe Chambers : drums
Herbie Hancock : piano
James Spaulding : alto saxophone
Freddie Hubbard : trumpet
Ron Carter : bass
موسیقی جز پره از پدیده ها و اسطوره ها....اسطوره هایی که هرکدوم به یه نحوی یه تکونی به موسیقی دادن. اونچه همیشه در کنار این اسطوره ها بوده، وجود ساید من های حرفه ایه که به آلبوم های این اسطوره ها قدرت می بخشه. ولی با رفتن اسطوره ها، ساید من ها هر چه قدر هم که به نظر بزرگ بیان، به هیچ وجه نمی تونن به خوبی هنگامی که با یه اسطوره می زنن بزرگ بشن. در حقیقت یه ساید من خوب مثل یه ساز خوب برای رهبر گروه می مونه. یه ساز مختار! هنر رهبر هم همینه که با یه ساز مختار به خوبی بنوازه.
یه دورانی از موسیقی جز هست، حول و حوش دهه ی 60 به بعد. در این دوران دو سبک مهم روی بورس بود، جز آزاد و جز تلفیقی. منظور از روی بورس بودن اینه که اسطوره های بزرگ بیشتر روی این سبک ها کار می کردن و آلبومهای موفق هم توی این دو سبک بودن. در کنار این دو سبک سبک دیگری نیز شکل گرفت. سبکی که بر طبق کتاب جاز هیچ کدوم از این دو نبود و در عین حال یه المالنهایی از هر دوی سبکها رو شامل می شد. به این سبک پست باپ می گن. در کنار اون برخی آلبوم ها هم در این سالها با ساختارهای معمول جز و جدا از بداهه نوازی های آزاد و تلفیقی ضبط شد. اونچه می خوام بگم اینه که نوازنده های این آلبومها رو همون سایدمن ها تشکیل میدادن که یه سایدمن بالای سر اونها به عنوان رهبر قرار گرفته بود. این دسته از نوازنده ها معمولا نسل جوون اون دوران بودن و هنوز هم بسیاری از اونها زنده هستند. توی این دوران و در طی این آلبومها فرصت خوبی فراهم اومد که سایدمنها قدرت رهبری خودشون رو بیشتر نشون بدن. یکی از مثالهای خوب این دوران بابی هچرسون نوازنده ویبرافونه. کسی که در کنار اریک دالفی آلبوم out to lunch رو ضبط کرد (ادامه دارد) ...
