http://www.4shared.com/audio/6LzSPSFg/05_-_Georges_Dilemma.html
Clifford Brown - Trumpet, leader
Max Roach - drums
Harold Land - Tenor saxophone
George Morrow - bass
Richie Powell - piano
موسیقی با ریتم نوازی max roach شروع میشه که اون ریتم به نظر من غریب رو می زنه، ریتمی که توی جاز معمول نیست. بیس اضافه می شه، بعدش هم ترومپت و ساکسیفون و بقیه با هم می نوازن. یه جا اون وسطا پیانو هم میاد تو کار، که طبق معمول اصلا شروعش معلوم نیست و البته مهم هم نیس، نه برای بقیه ی اعضای گروه، نه برای شنونده و نه برای خود پیانو!! آهنگ رو می شه به دو قسمت تقسیم کرد، یه قسمت با اون ریتم غریب و یه جورایی شرقی گون همراهه، ولی قسمت بعدی حال و هوای دیگه ای داره و ریتم هم متفاوته، ریتمیه که بیشتر به گوش شنونده ی جاز آشنا میاد. اونچه که دو قسمت رو به خوبی از هم تفکیک می کنه و در حقیقت می شه گفت اساس و پایه ی دو حالت رو تشکیل می ده، درامز فوق العاده ی max roach ه. یه جورایی می تونم بگم که این دو حالت در کنار هم مثل پازل توی یه سطح چیده شدن و درامز مثل یه چهار چوب این دو و کل آهنگ رو سر پا نگه داشته(این یه جورایی وظیفه ی درامز و کلا خط ریتم هست به نظر من). Clifford brown که خودش رهبر گروهه، به خوبی این دو ریتم رو درک کرده و خیلی تمیز روی دو ریتم حرکت می کنه و در عین حال فاصله دو حالت رو به خوبی حفظ می کنه. ولی گویا نوازنده ی ساکسیفون ریتم ها رو به خوبی درک نکرده، شاید هم دلیل دیگه ای داره، آره، حکما جلوی نبوغ درامز و ترومپت کم آورده و انگشت حیرت به دهان فرو برده و اصلا قدرت همراهی نداره. وضعیت برای پیانو ولی این طور نیست. اون تونسته دو حالت رو به خوبی از هم تمیز بده و در عین حال هر دو رو در کنار هم قرار بده. شاید به این دلیله که پیانو اصولا باقیه گروه تخمش هم نیستن و کلا کار خودش رو میکه فقط. آها ... راستی یه چی دیگه ... بیس هم هست کلا !!!!
در کل می شه کفت که آهنگ فوق العاده ایه و این رو تا حد بسیار زیادی مدیون نبوغ max roach هستیم. البت اگه قسمت ساکسیفون رو کنار بذاریم. چرا که همون طور که گفتم طرف تو این آهنگ جلو این دو تا نابغه خوف کرده!!! تو باقی آهنگ های همین آلبوم ساکسیفون شاید خیلی بهتر می زنه.
ای همین آلبوم ساکسیفون شاید خیلی بهتر می زنه.
