Fractured Fairy Tales

چرک نویسی بر جاز در اروپا

2011-12-25T11:22:00.000-08:00

شروع جاز بر میگرده به امریکای اوایل قرن بیست ولی خیلی زود به تمام دنیا، مثل باقیه محصولات فرهنگی آمریکا، صادر میشه. از اروپا گرفته تا شوروی کمونیست وحتی تا ژاپن. کما اینکه تو دوران اوج جنگ سرد کسی مثل مصطفی زاده از آذربایجان شوروی سر بلند می کنه و یا تو ژاپن که تا هم اکنون هم جای خودش رو داره و کسایی مثل توشیکی آیکوشی جاز رو زنده نگه داشتن. این صادرات جاز رو شاید بشه مدیون جنگ جهانی دوم دونست که تو ظاهر جنگی بود علیه فاشیسم و نژاد پرستی و نکته مهم این بود که بزرگان جاز در اون دوران همه یا سیاه بودن یا جهود (بنی گودمن، آرتی شاو که هردو از بزرگان سوئینگ، ژانر غالب جاز در اون زمان بودن). کما اینکه وقتی ارکستر دوک الینگتون چند ماه قبل از شروع جنگ به اروپا رفته بود، ارتش نازی حتی اجازه نداد نوازنده ها تو آلمان از قطار پیاده شن. از طرف دیگه وقتی آمریکا خودش وارد جنگ شد، ارکسترهای جاز رو هم برای روحیه ی سربازان همراه ارتش میکرد. کما اینکه آرتی شاو مدت زیادی همراه ارکستر خود زیر آتش ژاپنی ها تو ژاپن برنامه اجرا می کردند و یا گلن میلر که تو جبهه ی فرانسه بود در نهایت همونجا هم مرد.

ولی اونچه که میخوام اینجا بگم هیـــــچ ربطی یه اینایی که تا حالا گفتم نداره ... مریـــــض!!!!

بحث من راجع به جاز تنها در اروپاست و اون ژانر از جاز که تو مناطق مختلف اروپا مقبول واقع شده است. زمان مورد بررسی هم بر میگرده به بعد از جنگ جهانی ... چرا که اوج شکل گیری ژانرهای مختلف برمیگرده به بعد دهه 50 به بعد. تا قبل از اون دوران همونطور که گفتم سوئینگ ژانر غالب جاز و حتی جامع تر هم میشه گفت، موسیقی عامه پسند آمریکا و تا حدودی دنیا بود. این نوع موسیقی شاد و پر زرق و برق حتی تا اسکاندیناوی سرد و پر از یخبندون هم رفت ولی خیلی پایدار نموند. جایی که با مقبولیت بیشتری مواجه شد فرانسه و اطراف اون بود ... کما اینکه کسی مثل Django Reindhart از بلژیک سر بلند می کنه و به عنوان یکی از بزرگترین گیتاریست های تاریخ جاز شناخته میشه( البته این گیتاریست قبل از جنگ جهانی معروف شد .... ولی خوب نکته اینه که موسیقی شاد و پر زرق و برق سوئینگ در فرانسه ی پر زرق و برق بیشتر مقبول واقع شد تا اسکاندیناوی یخبندون)

در دوران بعد از جنگ جهانی موزیسین های جاز به سمت اروپا هجوم آوردن ... دلیلش رو نمی دونم ... شاید محدودیت های محیط بسته ی آمریکا بود ویا شاید هم استراتژی آمریکا بود برای تبلیغ هرچه بیشتر کاپیتالیسم و مبارزه با کمونیسم. به طور مثال می تونم به کنسرت معروف دوک الینگتون و الا در برلین غربی اشاره کنم. در هر صورت به هر دلیلی نوازنده های جاز بعد از جنگ جهانی هجوم آوردن به اروپا (فیلم round midnight رو ببینید در این رابطه بد نیست، داستان خیلی باحال نیست ولی پره از قطعات زیبای جاز که توسط موزیسین های واقعی نواخته میشه و بازیگران هم همون نوازنده هان ... مثل هربی هنکاک و دکستر گوردن) و مسلما وقتی هنرمندی می خواد به اروپا بره اولین جایی که به ذهنش خطور میکنه فرانسه است. بسیاری از نوازنده های جاز در اون دوران مثل باد پاول، دکستر گوردن و غیره ریختن تو فرانسه. اینها عمدتا موزیسسن های بی باپ و مین استریم بودن. محدوده ی پراکندگی این تیپ از جاز محدود می شد به فرانسه و اطراف اون و در نهایت دانمارک. کافه مومارتره در کپنهاگ یکی از معروف ترین جوینت های جاز اون زمان در اروپا بود که نوازنده های بزرگی چون استن گتز و چت بیکر مدتها اونجا جاز می زدن ... آلمان و اسکاندیناوی این تیپ جاز رو اون جور که باید هضم نکردند. محیط آلمان رو مثلا در نظر بگیرید ... یه فرهنگ به شدت صنعتی ... به خصوص بعد از جنگ، به علاوه ی اینکه خودش یکی از پایگاه های فلسفه است ... همه اینها به یه شکلی مقابل طراوت و سرخوشی این ژانرهای جاز بودن. یا مثلا اسکاندیناوی سرد که سردیه ملتش هم بدتر از هواشه!!! اگه اصولا به سبکهای دیگر موسیقی، غیر جاز، که تو این مناطق نواخته میشد توجه کنیم می بینیم که اصلا هیچ سنخیتی با سرخوشی سوئینگ ندارن، ولی در مقابل مثلا بین موسیقی پاپ فرانسه و وکال جز نزدیکی زیادی میشه حس کرد.

با گذشت زمان جاز تغییرات زیادی کرد و سبکهایی مثل جاز آزاد و جاز فیوژن به وجود اومدن. اینها سبک هایی بودن که نوازنده هاشون یه جورایی ادعای روشن فکریشون می شد ... تو linear note های آلبوم هاشون حرف های قلمبه سلمبه می زدن، راجع به دین و ماورا و این تیپ چرندیات حرف می زدن و بعضا لباس های عجیب غریب هم می پوشیدن و به الطبع موسیقیشون هم تحت تآثیر این رفتارها و طرز فکر به دور از فضای شاد سوئینگ و موسیقی دهه ی چهل پنجاه آمریکا بود. مثلا کالترین رو در نظر بگیرید تو آخرین دوره ی نوازندگیش همراه pharaoh sanders و یا خود pharaoh sanders، آلبرت آیلر که اسم خودش رو گذاشته بود holy ghost، و یا sun ra با اون تیپ عجیب و غریبیش و چرندیاتش که میگفت از فضا اومده. خلاصه این تیپ طرز فکر بیشتر به مزاق تیپ سرد و صنعتی اسکاندیناوی و آلمان خوش میومد. البته این نوازنده ها هم خودشون بیشتر با فضای اون مناطق ارتباط برقرار می کردن ... به طور مثال آلبرت آیلر در اول آلبوم "my name is Albert Ayler" از اسکاندیناوی و مردم اونجا تعریف و تمجید می کنه. از طرف دیگه جاز فیوژن با مایلز دیویس شروع شد ... وقتی که چندتا موزیسین راک رو جمع کرد و بهشون گفت هر چی می خواید بزنید و خودش همراه چندتا نوچه که زیر دست خودش و کسایی مثل کالترین بزرگ شده بودن روی موسیقی اونا جاز نواخت. البته خوب به همین سادگی ها هم نبود ... ولی منظور اینه که بین سازهای این سبک (که البته خودش چندین زیر مجموعه مثل جز راک داره) سازهای الکتریک پیدا میشد ... ریتم ها هم بعضا ریتم های راک و یا اگه بخوام جامع تر بگم، ریتم های غیر معمول جاز بود که هر دوی این فاکتورها بیشتر از شیپورهای طلایی و ریتم های پر عشوه و مست سوئینگ و بیگ بند به سلیقه ی اهالی سرد اسکاندیناوی و صنعت زده ی آلمان نزدیک بود. به همین علل این دو ژانر توسط مردم آلمان و اسکاندیناوی بیشتر پذیرفته شد. منظور من از پذیرفته شدن اینه که در این مناطق موزیسین هایی بلند شدن که توی ژانر خودشون سرشون به تنشون می ارزید و یا حتی خودشون صاحب سبک بودن. به طور مثال پیتر بروتزمان که جاز آزاد می زنه و ساکسیفونش صدای منحصر به فردی داره و میشه گفت صاحب سبکه. و یا نیلز پیتر مولور نوازنده ی نروژی رو در نظر بگیرید. آلبوم khmer نیلز در ابتدا شبیه کارهای تلفیقی و الکتریک مایلز دیویس به نظر میاد، ولی در اصل یه کار اوریجینال بر پایه کارهای مایلز ساخته. مثال دیگه هم می تونه گروه mount everest trio از سوئد باشه. البته این گروه خیلی دووم نیاورد ولی آلبوم waves from Albert Ayle این گروه که همون جور که از اسمش پیداست به شدت تحت تاثیر کارهای آیلره، یکی از بهترین آلبومهای تحت تاثیر موسیقی آیلره که نوازنده ها در اون به آیلر وفادار موندن و در عین حال فریزها و جملات مختص به خودشون رو دارن. (داخل پرانتز بگم که کمتر کسی میتونه به سبک آیلر بنوازه ... و این گروه شاید تنها گروهی تو این مورد باشه که من تا حالا ازش راضی بودم)

حرف آخر اینکه جاز در اروپا جای خودش رو در بین باقی موسیقی ها داره، هر سال فستیوال های مختلف جاز در سرتاسر اروپا مثل لندن، استکهلم و غیره برگزار میشه و تو این فستیوال ها از تمامی سبکهای جاز نواخته میشه، ولی هر منطقه اون تیکه از جاز رو که بیشتر به مزاقش خوش اومده کنده و باهاش بازی کرده. هرچند افراد کمی تو این مسیر بودن، ولی باز همین ها سبک های جدیدی رو به وجود آوردن که امکان پرورش اونها تا این حد در جاهای دیگه فراهم نبوده.

Myself When I'm Real

2011-09-22T05:31:00.000-07:00

Charles Mingus : Piano

آهنگ که به هیچ عنوان شبیه دیگر کارهای مینگوس نیست. بار اول که این آهنگ رو توی یوتیوب شنیدم به هیچ وجه نمی تونستم باور کنم که برای مینگوس باشه. حتی رفتم و سرچ کردم تا مطمئن شم. از یکی هم پرسیدم که به نظرت این آهنگ مال کیه و اسم یه پیانیست ایرانی رو برد.

نکته ی اول اینکه بر خلاف دیگر کارهای مینگوس تنها ساز موجود پیانو هستش که نوازندش خود مینگوسه. مینگوسی که ساز تخصصیش ارکستره ... یه رهبر ارکستر که البته عمدتا تو گروههاش بیس میزنه و نه پیانو. البته خوب طبیعیه که کسی مثل مینگوس یه آلبوم سولو بده ... کما اینکه دوک الینگتون هم آلبومی مثل Money Jungle داره ... یه تریو که خودش پیانو میزنه، مینگوس بیس و مکس روچ درامز. از طرف دیگه خود مینگوس هم پیش اومده که وسط کنسرت به مدتی طولانی تک نوازی بیس داشته باشه ... مثل کنسرت 1964 کرنل که Sophisticated Lady رو تنها به همراهی پیانو نواخت. نکته ی اصلی این آهنگ تم متفاوت اونه که در نگاه اول به هیچ عنوان، نه تنها شبیه کارهای مینگوس نیست، بلکه به هیچ عنوان مثل دیگر کارهای جاز هم نیست. جملات به کار رفته تو آهنگ اصلا جملات معمول جاز نیست. از غافلگیریها و بالا و پایین رفتنها و تغییر ناگهانی آکوردها خبری نیست. به زبون بهتر میشه گفت که موسیقی بر خلاف دیگر آثار جاز تا حدودی قابل پیشبینیه. (البته این موضوع به هیچ عنوان از ارزش کار کم نمی کنه) و این در حالیه که کاملا حس بداهه نوازی رو منتقل می کنه. اگر کارهای واقف مصطفی زاده رو شنیده باشید متوجه منظورم میشید. مصطفی زاده نوازنده ی پیانویی اهل آذربایجان بود که موسیقی جاز رو با موسیقی مقامی آذربایجان تلفیق کرد و به نظر من یکی از موفق ترین افراد در زمینهی تلفیق جاز هستش. از اونجاییکه موسیقی آذربایجان به موسیقی ایران بسیار نزدیکه درک این موضوع برای ما ایرانیها بسیار ساده خواهد بود و میتونید تلفیق رو به یکی از بهترین انواعش درک کنید. (احتمالا توی یه پست هم راجع به جاز تلفیقی می نویسم) موسیقی مصطفی زاده تمی بسیار شرقی داره و در عین حال صد در صد موسیقی جاز محسوب میشه. این آهنگ مینگوس هم بسیار منو یاد کارهای اون انداخت. جملاتی که مینگوس در این آهنگ مینوازه به گوش ایرانی خیلی آشناست، به خصوص ریز نوازیهای پیانو که خیلی به پیانونوازی ایرانی شبیهه.

ولی در عین حال وقتی چندین بار به آهنگ گوش بدی ردپاهایی از آلبوم Black Saint and the Sinner Lady و در کل مینگوس رو میتونی توش پیدا کنی. و مهمتر از اون وقتی آهنگ دوم از آلبوم Let My Children Hear My Music رو گوش کنی میتونی ریشه این آهنگ رو در بیاری. ترک دوم این آلبوم یه نام ایتالیایی داره و دقیقا ورژن گروه نوازی همین آهنگه. و از اونجاییکه ساز اصلی مینگوس گروهی از نوازنده هاس، میتونیم بگیم که این ورژن آهنگ شاید درک بهتری از منظور مینگوس توی آهنگ Myself When I’m Real به ما بده. در این ورژن دیگه از ریزنوازی های پیانو خبری نیست و جای اونها رو سازهای بادی و بعضا گیتار گرفتن. از پیوستگی موسیقی اندکی کم شده و بیشتر حالت جاز به خودش گرفته. خلاصه کل قضیه با هم موسیقی رو بیشتر نزدیک به آلبوم Black Saint and the Sinner Lady کرده و شنونده این بار به جای اینکه موسیقی شرقی رو توی آهنگ حس کنه، موسیقی جنوب اروپا رو توی اون حس میکنه.

این بحث تاییدی دوباره بود بر دو نکته. اولا ساز تخصصیه مینگوس نه پیانو و نه بیس ه ... مینگوس یک آهنگساز و تنظیم کننده ی نابغه ی جاز ه و ساز اون گروه نوازنده های اونه. و دوم اینکه موسیقی شرقی نزدیک به موسیقی جنوب اروپاست.

در هر صورت آهنگ Myself When I’m Real کماکان آهنگ بسیار زیباییه که میتونم بگم ما ایرانیها بسیار می تونیم ازش لذت ببریم. این آهنگ به همراه 10 تکنوازی پیانوی دیگه از مینگوس توی آلبوم Mingus Plays Piano ضبط شده و پیشنهاد میشه، نه به عنوان اولین آلبوم از مینگوس، بلکه پس از شنیدن چند آلبوم دیگه از مینگوس گوش داده بشه.

http://www.youtube.com/watch?v=IHY2AMNnrFQ

Bobby Hutcherson

2011-03-21T17:32:00.000-07:00

Bobby Hutcherson – West 22nd Street Theme

Bobby Hutcherson : vibraphone

Joe Chambers : drums

Herbie Hancock : piano

James Spaulding : alto saxophone

Freddie Hubbard : trumpet

Ron Carter : bass

موسیقی جز پره از پدیده ها و اسطوره ها....اسطوره هایی که هرکدوم به یه نحوی یه تکونی به موسیقی دادن. اونچه همیشه در کنار این اسطوره ها بوده، وجود ساید من های حرفه ایه که به آلبوم های این اسطوره ها قدرت می بخشه. ولی با رفتن اسطوره ها، ساید من ها هر چه قدر هم که به نظر بزرگ بیان، به هیچ وجه نمی تونن به خوبی هنگامی که با یه اسطوره می زنن بزرگ بشن. در حقیقت یه ساید من خوب مثل یه ساز خوب برای رهبر گروه می مونه. یه ساز مختار! هنر رهبر هم همینه که با یه ساز مختار به خوبی بنوازه.

یه دورانی از موسیقی جز هست، حول و حوش دهه ی 60 به بعد. در این دوران دو سبک مهم روی بورس بود، جز آزاد و جز تلفیقی. منظور از روی بورس بودن اینه که اسطوره های بزرگ بیشتر روی این سبک ها کار می کردن و آلبومهای موفق هم توی این دو سبک بودن. در کنار این دو سبک سبک دیگری نیز شکل گرفت. سبکی که بر طبق کتاب جاز هیچ کدوم از این دو نبود و در عین حال یه المالنهایی از هر دوی سبکها رو شامل می شد. به این سبک پست باپ می گن. در کنار اون برخی آلبوم ها هم در این سالها با ساختارهای معمول جز و جدا از بداهه نوازی های آزاد و تلفیقی ضبط شد. اونچه می خوام بگم اینه که نوازنده های این آلبومها رو همون سایدمن ها تشکیل میدادن که یه سایدمن بالای سر اونها به عنوان رهبر قرار گرفته بود. این دسته از نوازنده ها معمولا نسل جوون اون دوران بودن و هنوز هم بسیاری از اونها زنده هستند. توی این دوران و در طی این آلبومها فرصت خوبی فراهم اومد که سایدمنها قدرت رهبری خودشون رو بیشتر نشون بدن. یکی از مثالهای خوب این دوران بابی هچرسون نوازنده ویبرافونه. کسی که در کنار اریک دالفی آلبوم out to lunch رو ضبط کرد (ادامه دارد) ...

George's Dilemma

2010-05-05T10:55:00.000-07:00

http://www.4shared.com/audio/6LzSPSFg/05_-_Georges_Dilemma.html

Clifford Brown - Trumpet, leader

Max Roach - drums

Harold Land - Tenor saxophone

George Morrow - bass

Richie Powell - piano

موسیقی با ریتم نوازی max roach شروع میشه که اون ریتم به نظر من غریب رو می زنه، ریتمی که توی جاز معمول نیست. بیس اضافه می شه، بعدش هم ترومپت و ساکسیفون و بقیه با هم می نوازن. یه جا اون وسطا پیانو هم میاد تو کار، که طبق معمول اصلا شروعش معلوم نیست و البته مهم هم نیس، نه برای بقیه ی اعضای گروه، نه برای شنونده و نه برای خود پیانو!! آهنگ رو می شه به دو قسمت تقسیم کرد، یه قسمت با اون ریتم غریب و یه جورایی شرقی گون همراهه، ولی قسمت بعدی حال و هوای دیگه ای داره و ریتم هم متفاوته، ریتمیه که بیشتر به گوش شنونده ی جاز آشنا میاد. اونچه که دو قسمت رو به خوبی از هم تفکیک می کنه و در حقیقت می شه گفت اساس و پایه ی دو حالت رو تشکیل می ده، درامز فوق العاده ی max roach ه. یه جورایی می تونم بگم که این دو حالت در کنار هم مثل پازل توی یه سطح چیده شدن و درامز مثل یه چهار چوب این دو و کل آهنگ رو سر پا نگه داشته(این یه جورایی وظیفه ی درامز و کلا خط ریتم هست به نظر من). Clifford brown که خودش رهبر گروهه، به خوبی این دو ریتم رو درک کرده و خیلی تمیز روی دو ریتم حرکت می کنه و در عین حال فاصله دو حالت رو به خوبی حفظ می کنه. ولی گویا نوازنده ی ساکسیفون ریتم ها رو به خوبی درک نکرده، شاید هم دلیل دیگه ای داره، آره، حکما جلوی نبوغ درامز و ترومپت کم آورده و انگشت حیرت به دهان فرو برده و اصلا قدرت همراهی نداره. وضعیت برای پیانو ولی این طور نیست. اون تونسته دو حالت رو به خوبی از هم تمیز بده و در عین حال هر دو رو در کنار هم قرار بده. شاید به این دلیله که پیانو اصولا باقیه گروه تخمش هم نیستن و کلا کار خودش رو میکه فقط. آها ... راستی یه چی دیگه ... بیس هم هست کلا !!!!

در کل می شه کفت که آهنگ فوق العاده ایه و این رو تا حد بسیار زیادی مدیون نبوغ max roach هستیم. البت اگه قسمت ساکسیفون رو کنار بذاریم. چرا که همون طور که گفتم طرف تو این آهنگ جلو این دو تا نابغه خوف کرده!!! تو باقی آهنگ های همین آلبوم ساکسیفون شاید خیلی بهتر می زنه.

ای همین آلبوم ساکسیفون شاید خیلی بهتر می زنه.

Miles Runs the Voodoo Down

2010-03-07T12:52:00.000-08:00

http://www.4shared.com/file/74155832/502260cf/05_Miles_Runs_the_Voodoo_Down.html

Miles Davis - trumpet

Wayne Shorter - soprano saxophone

Bennie Maupin - bass clarinet

Joe Zawinul - electric piano - Left

Chick Corea - electric piano - Right

John McLaughlin - electric guitar

Dave Holland - electric bass

Harvey Brooks - electric bass

Don Alias - drum set - Left

Jack DeJohnette - drum set - Right

Juma Santos (credited as "Jim Riley") - congas

Sweet & Lovely

2010-02-05T00:43:00.000-08:00

کالترین الکی کالترین نشد که!!

زیر دست یه همچین آدمایی بزرگ شده لا مصب!!

http://www.4shared.com/file/215466445/4634d692/Thelonious_Monk_-_07_-_Sweet_A.html

Thelonious Monk - piano

John Coltrane - tenor saxophone

Ahmed Abdul-Malik - bass

Shadow Wilson - drums

Dancing Flowers

2010-01-31T12:55:00.000-08:00

For my own sake!!!!!!

http://www.4shared.com/file/212481532/71930797/04-Dancing_Flowers.html

Saxophone: Albert Ayler

Harpsichord: Call Cobbs

Bass: Alan Silva

Drums: Milford Graves

Angels

2010-01-28T12:52:00.001-08:00

عجیب نیست که وقتی بچه بوده بهش Little Bird می گفتن!!

http://www.4shared.com/file/209996565/400430c2/Angels.html

tenor saxophone : Albert Ayler

piano : Call Cobbs

Prez

2010-01-24T13:08:00.000-08:00

از شبتون لذت ببرید

http://www.4shared.com/file/206337792/ffa3418b/6_-_THE_MAN_I_LOVE.html

Lester Young : Tenor Saxophone

Nat King Cole : Piano

Buddy Rich : Drums

Ole

2010-01-21T23:30:00.000-08:00

یه نوازنده ی با استعداد که استعدادش در مسیر خوبی جهت دهی نشده

فک کنم یکی باید می بود که بالا سر این بابا وایسته و یه چی خوب از توش در بیاره

که انقدر گند نزنه به استعدادش

البت خیلی تعجبی هم نداره شاید چون الگوی بدی رو انتخاب کرده

می دونم که بالاخره یه آلبوم محشر از بین کارهاش گیر میارم!!!!

فعلا این یکی خیلی بد نیست:

http://www.4shared.com/file/203884128/a5954c77/13_Ole__Redd_.html

John Zorn: alto saxophone

George Lewis: trombone

Bill Frisell: guitar

'Till Then

2010-01-15T12:43:00.000-08:00

http://www.4shared.com/file/197942340/7dad528/01_-_Bobby_Hutcherson_-_Til_Th.html

Bobby Hutcherson: vibes

Herbie Hancock: piano

Albert Stinson: bass

Joe Chambers: drums

My Favorite Things

2010-01-08T10:01:00.001-08:00

John Coltrane — soprano saxophone
McCoy Tyner — piano
Steve Davis — bass
Elvin Jones — drums

این آهنگ در اصل برای فیلمی به نام The Sound of Music ه که توی ایران با نام اشک ها و لبخندها شناخته می شه. قبلش برید توی یوتیوب سرچ کنید و ورژن اصلی رو گوش کنید. چراکه هنر کالترین و کوارتتش رو بهتر درک میکنید!

فک نکنم کسی بتونه از این آهنگ بدش بیاد. به خصوص به خاطر سولوی محشر McCoy Tyner !!

http://www.4shared.com/file/74163368/a31eb779/01_-_John_Coltrane_-_My_Favori.html

پ.ن. Yeaahhhh … someone reads me!!!!

I'm a Fool to Want You

2010-01-01T07:03:00.001-08:00

توی جز هم مثل ژانرهای دیگه آلبومهایی هست که همه ی آهنگاش قشنگ نیست و تنها یکی دو تا آهنگ خوب توش پیدا میشه. البته خوب این قضیه توی دنیای جز خیلی اتفاق نمیافته چون معمولاً آلبومهای جز توی مدت کمی ضبط میشن و کلاً تمام آلبوم یه حال و هوا داره معمولاً. ولی بالاخره پیش میاد که توی یه آلبوم یک تک آهنگ خیلی بهتر از باقیه آلبوم باشه. بنابراین توی جز هم میشه یه جورایی سلکشن از بهترین تک آهنگ ها رو جمع کرد. یه زمانی میخواستم این کار رو بکنم. البته توی این سلکشن آلبومی که تمام آهنگاش عالین آورده نمیشه، بلکه صرفا اون دسته تک اهنگهایی میان که نسبت به باقیه آلبوم یه سر و گردن بالاترن. جمع و جور کردن چنین لیستی کار واقعا سختیه. شاید ولی یه روز انجامش دادم. در هر صورت یه سری کاندید صد در صدی برای این لیست وجود داره. یکی از بهترین مثالها اهنگ اول Lady in Satin آلبوم آخر Billie Holiday ، به نام I’m a Fool to Want You هست.

http://www.4shared.com/file/185914692/ec0fc9b9/01-Im_A_Fool_To_Want_You.html

همون طور که گفتم این آخرین آلبوم بیلی بود. آلبومی که چند ماه بعد از اون توی بیمارستان به خاطر در حالیکه یه پاپاسی هم پول نداشت و پلیس هم دم در اتاقش منتظر بود که به خاطر حمل مواد مخدر ببردش زندان.... مرد. اینا رو گفتم که بگم این خانم ته عملی بوده ! در عین حال میتونم بگم بهترین خوانندهی زن جز هم هست. ولی همونطور که خواهید شنید توی این آهنگ صداش فوق العاده داغونه و اصلا اون زیبایی زمانهای قدیمش رو نداره. ولی اونچه که این آلبوم و به خصوص آهنگ اول رو برجسته می کنه حس خواننده هنگام خوندن آهنگه. نمی تونم خیلی خوب توصیف کنم حسش رو. فقط بگم که صدای داغون و شکسته ی خواننده نه تنها باعث افت موسیقی نشده، بلکه با حس شکست و سرخوردگی شعر هم خیلی همخونی داره. حتی می تونم بگم که به پای Gloomy Sunday، کار معروف دیگه ی بیلی هم می رسه. البته شعر Gloomy Sunday خیلی بهتر از اینکاره.

همین!

فلسفه ی وجودی پیانو

2010-01-01T02:17:00.000-08:00

وقتی مینگوس کبیر وسط کنسرت به سرش می زنه که Sophisticated Lady ی دوک رو خودش به تنهایی اجرا کنه!

درون لحظه تنها کسی که می تونه مرد خشمگین جز رو همراهی کنه پیانوی Jaki Byard ه !

http://www.4shared.com/file/185838127/8194cd05/03_-_Sophisticated_Lady.html

برای اونا که بیس رو دوس دارن ... نه به خاطر بیس بودنش! .... هان؟؟!؟!؟!!!

10 Best Jazz Albums I've ever Heard

2010-01-01T01:48:00.000-08:00

1.Spiritual Unity (Albert Ayler)
2.The Black Saint and the Sinner Lady (Charles Mingus)
3.Karma (Pharoah Sanders)
4.Kind Of Blue (Miles Davis)
5.Out to Lunch (Eric Dolphy)
6.Thelonious Monk & John Coltrane at Carnegie Hall (Thelonious Monk)
7.The Great Summit (Duke Ellington & Louis Armstrong)
8.A Love Supreme (John Coltrane)
9.The Shape of Jazz to Come (Ornette Coleman)
10.My Name Is Albert Ayler (Albert Ayler)

Jazz and nothing less!!!!

2009-12-18T00:32:00.000-08:00

به عنوان اولین پست گزینه های زیادی داشتم. که هرکدوم به نحوی رد شدن. از اونجاییکه گزینش خیلی سخت بود، بدترین گزینه ممکن رو انتخاب کردم....

http://www.jazz-on-line.com/a/mp3r/RiVIC18255l.mp3

تصور کنید توی دورانی که آمریکا پره از نوازنده های شاخ سیاه پوست، یه گروه سفید پوست به نام
Original Dixieland Jazz Band
میاد در سال 1917 اولین قطعه موسیقی جز تاریخ رو روی صفحه ضبط می کنه. نمی تونی تصور کنی که چقدر بدم میاد ازشون.

Nick LaRocca – cornet
Eddie Edwards – trombone
Larry Shields – clarinet
Henry Ragas – piano
Tony Spargo – drums

گروه از 5 نوازنده تشکیل شده، این تیپ گروه ها که شامل 3 ساز بادی کرنت ( ممکنه ترومپت جای کرنت رو بگیره ) ترومبون و کلارینت به همراه پیانو و درامز می شه تا سالها تیپ اصلی گروه های جز بود. البته در ادامه بانجو و بعدا به جای بانجو، بیس هم به این گروه ها اضافه شد.

پ.ن. : قرار نیست من همیشه اینجا کنار آهنگ ها چیزی هم بنویسم، الان صرفا به خاطر جو بلاگ جدید و اولین پست و این جور چیزاس. آهنگ هم می دونم که اصلا چیز شاخی نیست، ولی چی کار میشه کرد که نامش توی تاریخ ثبت شده! آها ... اسمش هم اینه :

Livery Stable Blues